همین آقایان احادیث فراوانی در کتب خودشان دارند که بر ضد عقایدشان است ولی به روی مبارک خود نمی آورند و همه را هر طور که شده ماست مالی و باطل می کنند، آخوندهای رافضی به نکاح موقت و صیغه عقیده دارند ولی در کتب خودشان مطالبی بر خلاف آن وجود دارد، همچون اینکه : اميرالمؤمنين عليه السلام مي فرمايد: حرم رسول الله- صلي الله عليه وآله- يوم خيبر لحوم الحمر الأهلية و نكاح المتعة، یعنی حرام کرد رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم در روز خیبر، گوشت خر اهلی و نکاح متعه را(تهذيب 2/186، استبصار3/142 وسائل الشيعة 14/441) و از امام صادق عليه السلام پرسيده شد: " آيا مسلمانان در زمان رسول خدا- صلي الله عليه وآله- بدون شاهد ازدواج ميكردند؟ فرمودند نخير".(تهذيب 2/189) طوسي در توضيح اين روايت مي گوید: «منظور از سؤال نكاح دائم نيست، بلكه ازدواج مؤقت است، لذا اين روايت را در باب متعه آورده است» عبدالله بن سنان مي گويد از امام صادق- عليه السلام- درباره متعه پرسيدم فرمودند:( لا تُدنّس نفسك بها) نفس خود را با آن كثيف مگردان.(بحار الانوار100/ 318) «از عمار روايت است كه گفت امام صادق –عليه السلام- فرمودند:(قد حرمت عليكم المتعة) تحقيقا متعه برشما حرام شده است.(فروع كافي 2/48، وسائل الشعية 14/450) امام صادق- عليه السلام- اصحاب خودشان را همواره سرزنش مي كردند و از صيغه كردن بر حذر مي داشتند لذا مي فرمودند: «آيا يكي از شما خجالت نمي كشد كه در جاي پنهان و شرم آوري ديده شود آنگاه اين كردار ناپسند او به حساب برادران و ياران صالح و نيكو كارش گذاشته شود؟!»(فروع كافي 2/44. وسائل الشيعة 14/ 450.) هنگامي كه علي بن يقطين ازامام رضا-عليه السلام- درباره متعه پرسيد جواب دادند:«(ما أنت وذاك؟ قد أغناك الله عنها) تو را با متعه چه سر وكاري است، خداوند تو را از آن بي نياز كرده است.(فروع كافي 2/43، وسائل الشیعه 14/449) وقتي عبد الله بن عمير به امام باقر- عليه السلام- گفت:«أيسرّك أنّ نساءك و بناتك و أخواتك و بنات عمك يفعلن؟–اي يتمتعن- فأعرض عنه ابوجعفر- عليه السلام- حين ذكر نساءه و بنات عمه»-آيا خوشحال مي شوي كه همسران و دختران وخواهران و دختران عمويت اينكار را بكنند؟! يعني متعه كنند، امام باقر- عليه السلام –وقتي اين را شنيدند چهره خودشان را برگرداندند. (فروع كافي 2/42، تهذيب 2/186)

اول – ابن جنید که از بزرگان علمای شیعه بوده در زمان دیالمه به نقل علامه در کتاب مختلف ج 2 ص 31.

دوم – مرحوم ابن عقیل به نقل محقق سبزواری در کتاب ذخیره المعاد.

سوم – شیخ مفید به نقل محدث بحرانی در کتاب حدائق ج 12 ص 38.

چهارم – شیخ صدوق محمدبن بابویه القمی در کتاب من لایحضر که سخنی از ارباح مکاسب و خمس تجارت نیاورده، ولی احادیث تحلیل خمس را برای شیعیان آورده. و از کلام حاج شیخ عباس قمی در منتهی‌الامال در ذکر جلالت شأن زکریا ابن آدم که نوشته : «و اهل قم اول کسانی هستند که خمس فرستادند بسوی ائمه علیهم السلام» معلوم می‌شود تا آن زمان خمس معمول نبوده است.

پنجم – شیخ طوسی درکتاب تهذیب ج 4 ص 143 فرموده : ائمهu خمس متاجر را برای ما مباح کرده‌اند که تصّرف شیعه در آن جائز است، و نیز در کتاب المبسوط ج 1 ص 263 و در کتاب النهایه ص 200 چنین فرموده است.

ششم – شیخ فقیه سلاّر حمزه بن عبدالعزیز به نقل علامه در مختلف ج 2 ص 30 و 37 که راجع به خمس فرموده : «قد أحلونا ما نتصرف من ذلک کرما و فضلاً».

هفتم – محقق ثانی الکرکی در کتاب خراجیه ص 26 فرموده خمس مناکح و متاجر و مساکن برای عموم شیعه حلال است که ندهند.

هشتم – مقدس اردبیلی در کتاب زبده البیان ص 210 و در شرح ارشاد ص 277 بکلی خمس را ساقط نموده.

نهم – الشیخ الجلیل ابراهیم القطیفی در خراجیه خود ص 101 تا ص 116 شرح داده که خمس برای شیعه مباح است تا روز قیام قائم و خمس و انفال را ائمهu حلال و مباح نموده‌اند.

دهم – السید السند سید محمد صاحب مدارک درذیل جمله شرائع : «الخامس ما یفضل عن مؤنة السنة» فرموده : این خمس بطور مطلق عفو شده است.

یازدهم – مرحوم محقق سبزواری میرزا محمد باقر خراسانی در کتاب ذخیره المعاد.

دوازدهم – ملامحسن الفیض در کتاب وافی ج 2 جزوة 6 ص 48 فرموده : سهم امام چون دسترسی به امام نیست پس بکلی ساقط است و چنین فرموده در المفاتیح. و شیخ یوسف بحرانی در کتاب حدائق ج 12 ص 442 سقوط حق امام را نسبت به کاشانی داده است.

سیزدهم – الشیخ الحر العاملی در وسائل الشیعه کتاب الخمس، سهم امام را در صورت تعذّر ایصال به امام برای شیعه مباح دانسته است. و در حدائق ج 12 ص442 فرموده او قائل به سقوط سهم امام است.

چهاردهم – صاحب الحدائق شیخ یوسف بحرانی در حدائق ج 2 ص 448 قائل به سقوط سهم امام است.

پانزدهم – صاحب جواهر در باب خمس فرموده : ظاهر اخبار این است که جمیع خمس مخصوص امام باشد و ایشان هم به شیعیان بخشیده‌اند، ولی نایبان ادعائی نفله کرده‌اند (شاه بخشیده شیخ علی خان نمی‌بخشد) چاپ تبریز ص 164.

شانزدهم – شیخ بزرگوار عبدالله بن الصالح البحرانی که فرموده : «یکون الخمس بأجمعه مباحا للشیعة و ساقطا عنهم».

هفدهم – به نقل علامه مجلسی در مرآت العقول ج 1 ص 446 که فرموده : جمعی از متأخرین خمس ارباح را واجب نمی‌دانند. [2]

هجدهم: حكيم موذن بني عبس: از امام صادق در تفسير آيه خمس: به خدا قسم آن غنيمت بهره ها و ربحهاي روز به روز است كه به دست مي آيد جز آنكه پدرم بر شيعيان ما حلال فرمود تا نسل آنان پاك شود. ( استبصار ج 2 ص 54 )

نوزدهم: وافي ج 6 ص 276: امام باقر: ما خمس را براي شيعيان پاك ساختيم تا مواليد آنان پاك و فرزندانشان حلال و پاكيزه گردند.

بیستم: جامع احاديث شيعه ج 8 ص 529: ابوبصير گويد: امام باقر فرمود: هر چيزي كه بر اساس شهادت به وحدانيت خدا و رسالت حضرت محمد در كارزار با كفار غنيمت گرفته شود خمس آن حق ماست و بر كسي حلال نيست كه چيزي از خمس بخرد تا آنكه حق ما را به ما برساند. ( پس منافع مال چه ؟ )

بیست و یکم: جامع احاديث شيعه ج 8 ص 533: محمد ابن مسلم گفت: از امام باقر درباره طلا و نقره و مس و آهن و سرب پرسيدم فرمود: در همه آنها خمس است.(آيا دولت خمس اين معادن را به مراجع مي دهد؟)

بیست و دوم: جامع احاديث الشيعه ج 8 ص 593 داوود بن كثير رقي: امام صادق: همه مردم در حقوق پايمال شده (خمس) ما زندگي مي كنند جز آنكه ما براي شيعيان آنرا حلال كرديم.

بیست و سوم: جامع احاديث شيعه ج 8 ص 597 – فضيل از امام صادق: حضرت علي به فاطمه گفت: بهره اي را كه از بيت المال داري به پدران شيعيان ما حلال كن تا پاكيزه شوند.

بیست و سوم: جامع احاديث شيعه ج 8 ص 595 – از امام صادق پرسيدند يابن رسول الله به هنگامي كه قائم شما از نظرها غائب است حالت شيعيان شما درباره ويژگي هايي كه خدا به شما داده (خمس) چه خواهد بود؟ فرمود: اگر از آنان بگيريم با آنا انصاف نورزيده ايم و اگر به خاطر پرداخت نكردن آنانرا مواخذه كنيم ديگر ايشان را دوست نداشته ايم بلكه مسكنها و منزلها را مباحشان ساختيم تا عبادتهاي ايشان درست باشد و نكاح ها و ازدواجها را بر آنها مباح كرديم تا ولادتشان پاك گردد و كسب و تجارت را مباح كريم تا اموال و داراي خود را پاك سازند.( به جز خمس!)

بیست و چهارم: قال‌الصادق:u ليس‌ الخمس إلا في‌الغنائم خاصة (من لا يحضره‌الفقيه يكي از چهار كتاب اصلي و پايه شيعه) امام صادق فرمودند: خمس نيست مگر در غنايم.

بیست و پنجم: دادن خمس غنائم به حاكم قبل از اسلام نيز رايج بوده در کتب توارخ و سيَر از جمله کتاب تاريخ قم که از کتب معتبر شيعه است (ص 291) مي‌نويسد ابومالک اشعري آنکسي است که خمس را قسمت کرد قبل از نزول قرآن بذکر خمس. و در (ص 278) مي‌نويسد: مالک بن عامر که از جمله مهاجران است ابتدا کرد پيش از نزول آيه خمس، خمس را قسمت کرد و اين معني در وقتي بود که مالک بن عامر غنيمتي را يافت در بعضي از غزوات، رسول صلی الله علیه وآله وسلم فرمود او را که يک سهم از آن بهر خدا بنه، مالک بن عامر گفت خمس آن از بهر خداست، پس حق سبحانه و تعالي به قسمت مالک بن عامر رضا داده و آن قسمت را امضاء فرموده اين آيه را فرستاد: ( وَاعْلَمُوا أَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ للهِ خُمُسَهُ….) و در پاره‌اي از كتب تاريخ است که اولين خمس را عبدالله بن جحش قبل از جنگ بدر در سريه خود بخدمت رسول خدا آورد (تاريخ ابوالفدا واقدي و ابن خلدون)

[1] شیوه کار آخوندهای رافضی و امثال قزوینی، جدا کردن احادیث و روایات ضعیف و نامعتبر است آن هم بصورت گزینشی و دلخواه از کتب اهل سنت و یا اشاره به سخن فلان عالم سنی در فلان کتاب، در صورتیکه برای بررسی و تحقیق علمی باید به قرآن و سنت و احادیث متواتر و حتمی و موضوعات مسلم تاریخی مراجعه نمود، وگرنه از این اخبار واحد و روایات جعلی همه جا به وفور یافت می شود و سخن هر عالمی نیز حجت و وحی الهی نیست. پس باید بطور کلی و جامع به بررسی متون مختلف پرداخت و تنها به دنبال مطالب مورد دلخواه بودن کار علمی و تحقیق نیست ! بلکه گول زدن عوام ساده و بی خبر است. اکثر علمای اهل سنت نیز شیوه درست را انتخاب کرده و با رجوع به قرآن و احادیث معتبر و متواتر و موضوعات مسلم و حتمی تاریخی به این عقاید رسیده اند و عقاید اهل تشیع را قبول نکرده اند، وگرنه مطمئن باشید تقیه نمی کردند و همگی شیعه می شدند.

[2] جالب است که اگر ما کسانی چون عبدالرزاق صنعانی را از قدمای شیعه بدانیم و مطلبی بر خلاف اعتقادات شیعیان فعلی از او نقل کنیم، فوری می بینیم که منتقدین گرامی مطالبی از کتب او بر خلاف عقاید مدعیان تشیع می آورند و او را بطور کل از مذهب تشیع خارج می کنند تا به این طریق ما نتوانیم به سخنان او استدلال کنیم، ولی این منتقدین فراموش کرده اند که پس این علمای شما نیز در اینجا خمس را واجب نداسته اند و علمایی دیگر نیز مواردی دیگر را، پس لطف کنید و همه آنها را (به جز جناب قزوینی) از دایره تشیع بیرون کنید!!!

· قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوا لَهُ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَبْصِرْ بِهِ وَأَسْمِعْ مَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَدًا(کهف/26) بگو خدا به آنچه درنگ كردند داناتر است نهان آسمانها و زمين به او اختصاص دارد وه چه بينا و شنواست براى آنان ولی(ولایتی) جز او نيست و هيچ كس را در حکم خود شريك نمى‏گيرد. (نفی خلافت و ولایت منصوص و نفی شراکت اهل بیت در قرآن که بزرگترین حکم خداست)

· اتَّخَذُواْ أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُواْ إِلاَّ لِيَعْبُدُواْ إِلَهًا وَاحِدًا لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ(توبه/31) اينان دانشمندان و راهبان خود و مسيح پسر مريم را به جاى خدا به الوهيت گرفتند با آنكه مامور نبودند جز اينكه خدايى يگانه را بپرستند كه هيچ معبودى جز او نيست منزه است او از آنچه (با وى) شريك مى‏گردانند.(نفی اینکه کسی جز خدا در جریان آفرینش، مداخله دارد و نفی شرکت اهل بیت یا هر شخص دیگری در قرآن)

· قُلْ أَغَيْرَ اللّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَهُوَ يُطْعِمُ وَلاَ يُطْعَمُ قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكَينَ(انعام/14) بگو آيا غير از خدا پديدآورنده آسمانها و زمين (کسی را به عنوان) ولی (ولایت) برگزينم و اوست كه خوراك مى‏دهد و خوراك داده نمى‏شود بگو من مامورم كه نخستين كسى باشم كه اسلام آورده است و هرگز از مشركان مباش.(نفی ولایت به معنای حکومت و نه دوستی و همکاری و موده )

· لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لاَ يَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَيْءٍ إِلاَّ كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاء لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَمَا دُعَاء الْكَافِرِينَ إِلاَّ فِي ضَلاَلٍ(رعد/14) دعوت حق براى اوست و كسانى كه (مشركان) جز او را مى‏خوانند هيچ جوابى به آنان نمى‏دهند مگر مانند كسى كه دو دستش را به سوى آب بگشايد تا (آب) به دهانش برسد در حالى كه (آب) به (دهان) او نخواهد رسيد و دعاى كافران جز بر هدر نباشد.( طلب حاجت از قبر!!!)

· وَيَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللّهِ مَا لاَ يَضُرُّهُمْ وَلاَ يَنفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلاء شُفَعَاؤُنَا عِندَ اللّهِ قُلْ أَتُنَبِّئُونَ اللّهَ بِمَا لاَ يَعْلَمُ فِي السَّمَاوَاتِ وَلاَ فِي الأَرْضِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ(یونس/18) و به جاى خدا چيزهايى را مى‏پرستند كه نه به آنان زيان مى‏رساند و نه به آنان سود مى‏دهد و مى‏گويند اينها نزد خدا شفاعتگران ما هستند بگو آيا خدا را به چيزى كه در آسمانها و در زمين نمى‏داند آگاه مى‏گردانيد او پاك و برتر است از آنچه (با وى) شريك مى‏سازند. توسل به مردگان و طلب حاجت از قبر (حالا شما بروید و افسانه توسل عمر به عباس را برای ما از کتب ضعیف اهل سنت بیرون بکشید، تازه همان عباس نیز زنده بوده است و خودش دعا کرده است، نه اینکه حضرت عمر برای توسل نزد قبر کسی رفته باشد)

· أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ أَوْلِيَاء مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ(الزمر/3) آگاه باشيد آيين خالص از آن خداست و كسانى كه به جاى او دوستانى براى خود گرفته‏اند (به اين بهانه كه) ما آنها را جز براى اينكه ما را هر چه بيشتر به خدا نزديك گردانند نمى‏پرستيم البته خدا ميان آنان در باره آنچه كه بر سر آن اختلاف دارند داورى خواهد كرد درحقيقت ‏خدا آن كسى را كه دروغ ‏پرداز ناسپاس است هدايت نمى‏كند.(نمونه ای از استدلالات بچه گانه علمای شیعه را در این آیه می بینید)

البته آیاتی که مخالف عقاید شرک آمیز شماست بسیار بیشتر از این است و من فقط در اینجا به چند نمونه از آن اشاره کردم.